والدین و فرزندانقدم ششم: احساس همدردی و همدلی

قدم ششم: احساس همدردی و همدلی

قدم ششم: احساس همدردی و همدلی

احساس همدردی و همدلی با شروع کلماتی اطمینان بخش آغاز می شود. در این موقعیت، باید خیلی با احتیاط و حساب شده سخن گفت.

احساس همدردی باید با بیان و توصیف واقعی احساسات کودک، بدون ارزیابی و قضاوت صورت گیرد. سخنان ما باید همچون آینه، بدون دخل و تصرف، انعکاسی واقعی از رفتار و احساسات کودک باشد. به طوری که او خودش را عینا در انعکاس گفتار ما، آن چنان که هست، ببیند و حس بکند.

این سبب می شود که با بازگو کردن احساسات وی، کاملا از نظر روحی و عاطفی، امنیت یابد و آرامشی نسبی برای وی فراهم شود. در این صورت با کمی سکوت به تفکر واداشته می شود و سبب می گردد که کودک، خودش را بدون این که احساس کند تحت فشار قرار دارد، خوب ببیند و بیندیشد و همانند کسی که در مقابل آینه ایستاده است، نقاط منفی و مثبت خود را به طور واقعی مشاهده کند و در رفع نقایص خود بکوشد. کودک زمانی درست فکر می کند که از نظر عاطفی درست احساس کند و نگرانی نداشته باشد.

پس از لحظه ای خاموشی، پدر و مادر، زمینه لازم را در جهت ارتباطی مثبت و سازنده برای راهنمایی و هدایت کودک پیدا خواهند کرد و با ظرافتی خاص، با کلمات و واژه هایی حساب شده به گفت و گو می پردزاند.

باید فضایی محبت آمیز و خالی از ترس به وجود آورد تا کودکان قادر باشند احساسات خود را اظهار کنند، زیرا راه یابی به ذهن کودکان، راه یابی به دل آنان است.

بیشتر باورهایی که کودکان درباره خود دارند، همان عقیده ای است که احساس می کنند بزرگتر ها نسبت به آنها  دارند.

………………………………….

برگرفته از کتاب والدین و مربیان مسوول (رضا فرهادیان)

دیدگاه شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.